На радзіме індыйскага спадарожніка. Сустрэчы са святаславам мікалаевічам

Вы знаходзіцеся: На радзіме індыйскага спадарожніка

Мне пашчасціла не раз бачыцца са Святаславам Мікалаевічам. Распавяду пра адну з гэтых сустрэч.

У пятнаццаці - шаснаццаці кіламетрах ад Бенгалуру, у мястэчку Канкапурар, знаходзіцца яго маёнтак 'Татгуни'. Яшчэ ў 1911 году там была закладзена адзіная ў Азіі плантацыя рэдкіх эфироносных дрэў, насенне якіх былі прывезены з Мексікі. Спробы культываваць гэтыя дрэвы дзесьці яшчэ ў Індыі ці іншых суседніх краінах поспеху не мелі: мабыць, менавіта ў Канкапураре шчасліва спалучаюцца мікраклімат і глеба, неабходныя гэтым пераборлівым дрэвам. Лупіна іх пладоў, падобных на несозревшие вішнёвыя ягады, і дае духмянае масла, выкарыстоўванае ў вытворчасці парфумерных вырабаў. З 1949 гады плантацыя прыналежыць С. Н. Рериху, які захапіўся клопатамі пра яе ўтрыманне. Сыход за дрэвамі дае мастаку здаровае і карыснае адцягненне ад творчых заняткаў. Тутака ж, на плантацыі, побач з магутным пятисотлетним баньяновым дрэвам размешчаны жылая хата мастака і яго майстэрня.

Адну за адной мы агледзелі карціны, створаныя мастаком за паўстагоддзя творчасці. Кожная з іх ілюструе яго гуманістычныя погляды, апявае непаўторную прыгажосць прыроды і чалавека, яго высокае прызначэнне, выступае супраць усяго, што замінае сцвярджэнню прыгажосці і дабрабыту грамадскага жыцця.

...Палае свет. У роспачы жанчына распасцірае рукі наперад. Іншая, павярнуўшы дзіця спіной да які шугае горада, імкнецца захіліць яго ад усёпаглынальнага полымя. Яна як бы кажа яму: 'Ты не павінен убачыць гэта полымя!' Так менавіта завецца гэта палатно, якое нельга глядзець абыякава.

- Мэта гэтай карціны,- кажа Святаслаў Мікалаевіч Рерих,-перасцерагчы людзей ад небяспекі тэрмаядзернай вайны. Цяпер, калі ў свеце назапашаны велізарныя запасы ядзернай зброі, калі ствараюцца яго яшчэ больш смяротныя выгляды, такія, як нейтронная бомба, трэба, каб людзі сказалі, нарэшце, 'не!' гонцы ўзбраенняў, не дазволілі ўвесці свет у нябачаныя перш катаклізмы.