У штаце андхра-прадеш. Звяз сельхозрабочих

Вы знаходзіцеся: У штаце андхра-прадеш

Наша сіла ў тым, што з намі і звяз сельхозрабочих і сялянскі звяз. Ужо больш васьмі гадоў мы маем большасць у панчаяте і гэта вельмі дадатна адлюстроўваецца на нашых справах.

Нас запрасілі агледзець вёску. Даволі вузкая галоўная вуліца. Нешматлікія хаты вылучаюцца сваёй дыхтоўнасцю, яны з адкрытымі прасторнымі тэрасамі, часам нават абрамленымі калонамі. Зайшлі ў адзін з такіх хат. На чыста вымеценым двары нас сустрэў мужчына гадоў сарака ў беласнежнай адпрасаванай кашулі з тонкай тканіны. На яго дачцы, якая прапанавала нам традыцыйная шклянка вады,- прыгожае сари, аздобленае залатой аблямоўкай. У містара Редди, так клікалі гаспадара хаты, 37 акраў паліўнай зямлі. Ён сее рыс і цукровы трыснёг. Кожны акр прыносіць не меней тысячы рупій чыстага прыбытку. Але калі будзе праведзены ў жыццё прыняты заканадаўчым зборам штата закон пра межы землеўладання, ён кажа, што страціць значную частку сваёй зямлі.

- Чаму страціце? -спытаў я.- Бо паводле закона вам будзе выплачана кампенсаванне.

- Якая там кампенсаванне,- махнуў ён рукой.- Выплата часткамі на працягу некалькіх гадоў. Ды і для справы дрэнна. Раздадуць зямлю дробнымі ўчасткамі. Хіба змогуць беднякі ўкласці ў яе гэтулькі, колькі ўкладваю я? Ураджаі адразу зваляцца.

- Не думаю, што Редди мае рацыю,- заўважыў адзін з маіх спадарожнікаў, калі мы выйшлі на вуліцу.- Калі разам з зямлёй сялянам дадуць крэдыты, якія мае ён, гэтага не здарыцца.

На ўскраіне вёскі на невялікай прасторы за земляным валам збіліся ў кучу некалькі дзясяткаў глінабітных мазанак. Тут жывуць хариджане. А прама за мазанкамі цэлае мястэчка новых хатак пад чарапіцай.

- І тут жывуць хариджане,- растлумачыў Л. Джэймс, кіраўнік звяза сельскагаспадарчых працоўных.- Сто хат. Мы пабудавалі іх у 1972 году. Мы-гэта панчаят, наш звяз, партарганізацыя, усе беднякі вёскі.