На радзіме індыйскага спадарожніка. Прырода бенгалуру

Вы знаходзіцеся: На радзіме індыйскага спадарожніка

Бенгалуру патанае ў зеляніне, тут шмат садоў, паркаў і сквераў. Самы прыгожы з іх, бясспрэчна,

Лал багх, закладзены яшчэ ў часы Хайдара Алі. Гэта хутчэй батанічны сад з векавымі дрэвамі розных парод, лужкамі, фантанамі, сажалкамі з квітнеючымі лотасамі, тэрасамі, на якіх растуць шматстайныя трапічныя і субтрапічныя расліны. У цэнтры парку, як крыштальны замак, узвышаецца 'шкляны павільён' -месца выстаў і збораў.

У 'шкляным павільёне' уладкоўваюцца і партыйныя сустрэчы. Адна з іх, у 1969 году, насіла вельмі драматычны характар. На паседжанні Працоўнага камітэта кіравальнай партыі - Індыйскага нацыянальнага кангрэса - яе лідар і прэм'ер-міністр краіны Індзіра Гандзі ўпершыню дала адкрыты, адважны бой правай групоўцы ў партыі, якая ўсё решительнее вяла напады на курс Неру.

Сутнасць гэтага курсу складалася ў тым, што шлях да ўмацавання заваяванай Індыяй палітычнай незалежнасці і дасягненню ёю эканамічнай самастойнасці прэм'ер-міністр бачыла ў пераадоленні залежнасці ад замежнага капіталу, у разбурэнні феадальных дакапіталістычных адносін у вёсцы, якія заміналі развіццю нацыянальнай эканомікі, у стварэнні сучаснай прамысловасці на аснове паралельнага развіцця дзяржаўнага і прыватнага сектараў, так званай 'змяшанай эканомікі'.

Свой палітычны выраз гэты курс атрымаў у канцэпцыі пабудовы 'грамадствы сацыялістычнага ўзору', якая па прапанове Джавахарлала Неру ў 1955 году стала праграмнай усталёўкай кіравальнай партыі.

Гаворка тут, вядома, ідзе не пра навуковы сацыялізм. Нараджэнне канцэпцыі 'грамадствы сацыялістычнага ўзору' абавязана велізарнаму ўплыву ідэй навуковага сацыялізму, іх вялікай прыцягальнасці для ўсё шырэйшых мас працаўнікоў паўсюль у свеце. 'Сацыялізм' Неру не ставіў задачай ні ліквідацыю прыватнай уласнасці, ні заснаванай на ёй сістэмы эксплуатацыі чалавека чалавекам. Па істоце гэта канцэпцыя мела на мэце будаўніцтвы дзяржаўнага капіталізму. Але Джавахарлал Неру быў дэмакратам, і яго сацыяльна-эканамічная палітыка прадугледжвала пераважнае развіццё дзяржаўнага сектара, галоўным чынам у цяжкай прамысловасці, развіццё розных формаў дзяржаўнага кантролю і рэгуляванне прыватнага сектара, падтрымку дробнага прадпрымальніцтва ў розных сферах народнай гаспадаркі, правядзенне антыімперыялістычных і антыфеадальных сацыяльна-эканамічных пераўтварэнняў, дэмакратызацыю грамадскага жыцця.