У штаце андхра-прадеш. Становішча ў педавадлапуди

Вы знаходзіцеся: У штаце андхра-прадеш

Становішча ў Педавадлапуди увогуле адлюстроўвае праблемы ўсёй індыйскай вёскі, дзе дагэтуль жыве больш дзвюх трацін насельніцтва краіны.

За гады незалежнасці ў Індыі была ліквідавана якая дасталася ў спадчыну ад каланізатараў феадальная сістэма з характэрным для яе пасродніцтвам у аграрна-арэндных адносінах, так званая сістэма заминдари, пры якой каланіяльныя ўлады аддавалі на водкуп некаторым заможным людзям збор падаткаў, і паступова тыя ператварыліся ў буйных абшарнікаў. Па рэкамендацыі цэнтральнага ўрада большасцю штатаў былі прыняты законы пра зямельныя рэформы, якія ўсталёўвалі межы землеўладання, забаранялі згон арандатараў з зямлі, вызначалі мінімальныя стаўкі аплаты працы сельскагаспадарчым працоўным.

На аснове пяцігадовых планаў цэнтральны ўрад з кожным годам усё больш вылучала сродкаў на развіццё сельскагаспадарчай вытворчасці. Гэта дазволіла да 1980 году павялічыць абрашаныя пляцы амаль на 14 мільёнаў гектараў, давядучы іх да 25 адсоткаў ад усіх ворных земляў. Да 1980 году прыкладна адна чацвёртая частка якія культывуюцца пляцаў засявалася высокаўраджайным гатункавым насеннем. Рэзка павялічылася ўжыванне хімічных угнаенняў і сродкаў абароны раслін. Усё гэта прынесла свае плады. Так, у 1950/51 гаспадарчым годзе збожжавых было сабрана толькі 55 мільёнаў тон, а ў 1980/81 году іх збор перавысіў 130 мільёнаў тон. Калі да пачатку 70-х гадоў Індыі даводзілася імпартаваць значная колькасць харчовага збожжа, то напачатку 80-х гадоў ад гэтага не толькі адмовіліся, але краіна нават змагла стварыць значныя рэзервы збожжа. Гэта быў бясспрэчны поспех комплексу мерапрыемстваў па развіцці сельскагаспадарчай вытворчасці, мерапрыемстваў, якія атрымалі назва 'зялёнай рэвалюцыі'.