На радзіме індыйскага спадарожніка. Нацыяналізацыя банкаў

Вы знаходзіцеся: На радзіме індыйскага спадарожніка

Было прынята рашэнне пра нацыяналізацыю чатырнаццаці найбуйных прыватных банкаў. За гэтым рушыла ўслед адстаўка з паста міністра фінансаў Морарджи Десаи, аднаго з галоўных супернікаў гэтай меры. На пост прэзідэнта ў жніўні 1969 года быў абраны віцэ-прэзідэнт В. В. Гіры, ветэран прафзвязнага руху, кандыдатуру якога падтрымалі прадстаўнікі ўсіх прагрэсіўных партый у парламенце.

А ў лістападзе 1969 гады правым групоўкам, якія апынуліся ў відавочнай меншасці, прыйшлося пакінуць ІНК і ўтварыць сваю паралельную партыю, так званую Арганізацыю кангрэса.

Пасля нацыяналізацыі банкаў рушыў услед шэраг іншых мер. У снежні 1969 гады ўлады прынялі закон, які абмяжоўваў дзейнасць манаполій. У лютым наступнага года была некалькі пашырана сфера дзеяння дзяржаўнага сектара. Тады ж урад перагледзеў асігнаванні па чацвёртым пяцігадовым плане (1969/70-1973/74 гады), прыкметна павялічыўшы капіталаўкладанні ў дзяржаўны сектар. У сакавіку 1970 гады пад кантроль дзяржавы быў узяты дадаткова імпарт тавараў трыццаці васьмі найменняў, у красавіку зніжаны кошты на сямнаццаць найважных выглядаў медыкаментаў.

Зразумела, гэтыя і некаторыя іншыя, самі па сабе ўвогуле вось абмежаваныя меры не маглі прывесці да рашэння сацыяльна-эканамічных праблем краіны. Але яны спарадзілі надзеі на змены, натхнілі дэмакратычныя сілы на барацьбу за правядзенне глыбейшых прагрэсіўных пераўтварэнняў. Менавіта гэта забяспечыла буйную перамогу партыі Індзіры Гандзі на пазачарговых выбарах 1971 і 1972 гадоў у парламент краіны і заканадаўчыя зборы штатаў.