У штаце андхра-прадеш. Бо мошес

Вы знаходзіцеся: У штаце андхра-прадеш

Зайшлі ў адзін з найблізкіх хатак. Яго гаспадар Бо Мошес - бацька пецярых дзяцей. Зусім нядаўна ён пакінуў такую халупу, якія мы толькі што бачылі побач. У хаце бедна, але чыста.

Завязалася гутарка, да якога далучыліся іншыя сяляне. Не адно добрае слова сказалі яны пра камуністаў вёскі. За апошнія гады, абапіраючыся на сваю большасць у панчаяте, камуністы змаглі нямала зрабіць для беднякоў. Была паднята штодзённая мінімальная аплата працы сельскагаспадарчых працоўных. Жанчыны за сваю працу сталі атрымліваць гэтулькі ж, колькі мужчыны.

Але ўсё гэта даецца не проста, патрабуе ад камуністаў вялікай настойлівасці. Узяць хоць бы будаўніцтва хат для хариджан. Участкі пад жыллё ім бясплатна падае ўрад. Але знайсці зямлю і дамагчыся яе вылучэнні пад мястэчка было нялёгка. А колькі трэба было клапатаць, каб атрымаць у дзяржаўнай страхавой кампаніі крэдыт для кожнай сям'і, нарыхтаваць будматэрыялы, нарэшце, мабілізаваць людзей на бясплатную працу на будаўніцтве хат для хариджан, якія былі недатыкальных !

- Тое, што намі зроблена,- гэты самы пачатак,- растлумачыў сакратар партарганізацыі.-Мы пабудавалі сто хат, а яшчэ дзвесце сем'яў хариджан туляцца ў халупах. У наваколлях вёскі няма больш дзяржаўнай зямлі. Наш панчаят дамагаецца, каб яе вылучылі буйныя землеўладальнікі. Але тыя патрабуюць выплаты кампенсавання - за кожны акр 15 тысяч рупйй, урад жа можа выплаціць ім не больш за 10 тысяч. Ці вось яшчэ адна праблема. 300 дзяцей хариджан не ходзяць у школу. Чаму? Яны дапамагаюць бацькам па гаспадарцы. Але чыннік не толькі ў гэтым. Некаторыя хариджане папросту не бачаць неабходнасці ў вучобе для сваіх дзяцей.

- Пераканаць у чымсьці людзей, а тым больш падняць іх на барацьбу-справа не простае,- заўважыў Рама Кришная.- Бедны селянін, а тым больш сельскагаспадарчы працоўны эканамічна па-ранейшаму залежыць ад сельскіх багатыроў, і далёка не кожны вырашаецца адстойваць нават тыя правы, якія яму дадзены законам. Так, існуе закон, які забараняе землеўладальніку адбіраць у арандатара апрацоўваную ім зямлю і перадаваць яе іншаму. Аднак на практыку землеўладальнікі кожны год змяняюць арандатараў, бо па законе арандатар пасля некалькіх гадоў карыстання зямлёй атрымлівае на яе права ўласнасці.

Нашы гаспадары распавялі, што яны рыхтуюцца да кампаніі па правядзенні ў жыццё закона пра межы землеўладання. Ім мела быць напружаная барацьба.

Трэба было прасачыць, каб буйныя землеўладальнікі прадставілі дакладныя звесткі пра колькасць наяўнай у іх зямлі, не здзейснілі яе фіктыўную частку.